+ عجیب است برایم. اینکه دارم برای ۲ ماهی کوچک گریه می کنم. ۲ ماهی کوچک که مال خود خودم بودند. ۲ ماهی کوچک ناقابل که حتی قرمز هم نبودند و روزی که دیدمشان کلی غر زدم که چرا مادرم ماهی قرمز ها را داده بود به برادر زاده ام و این ۲ ماهی سیاه زشت را برای من آورده بود... و مادرم نمی دانم به شوخی یا جدی جواب داده بود که بگذارشان در آفتاب، قرمز می شوند... و من هر روز صبح که از خواب بیدار می شدم،  می رفتم سراغشان تا شاید رنگ سیاهشان اندکی متمایل به قرمز شده باشد...

پدرام می گفت ماهی اگر شعور داشته باشد باید روز ۱۳ فروردین بمیرد. اما من نمی خواستم.آنها مال من بودند.مال من بودند که هر روز آبشان را عوض می کردم.مال من بودند که باهاشان حرف می زدم...گاهی می گذاشتمشان توی بالکن تا شهر را تماشا کنند...

و من می هراسیدم از نبودشان...چون آنها مال من بودند.

+ شب ها آمدند و روزها سپری شدند و تو همان خوبی دیروزی...!

+یادم رفت اسممو پایین عکسم بتایپم.مهمه آیا؟ در هر حال مال خودمه این عکس هم...